Italiaans theater bij notaris: ‘Guardarmi negli occhi’

Met een blij gevoel vertrokken we uit Ostra. Giovanna had ons de opdracht gegeven om er een nachtje over te slapen. Wij waren er wel uit!

Thuisgekomen keken we elkaar even diep in de ogen. Aan de ene kant kenden we de verhalen en de ‘goede raad’ die je in tijdschriften over Italië vaak ziet. “Kijk goed van wie het huis is, regel een Nederlandse financieel adviseur, laat je huis taxeren!”.  Ook hadden we wel eens met een Nederlandse bank over een huis in Italië gesproken. Ook deze adviseur legde uit dat financiering door de bank lastig zou worden. “Want, ja het is wel Italië, weet u….” , waarbij we dan veelbetekenend werden aangekeken.

Onze jarenlange positieve ervaringen met Le Marche en vooral ook met de hartelijke mensen in dit gebied gaven gelukkig de doorslag om de volgende stap te zetten. We deden een bod, een proposta d’acquisto. Dit bod werd geaccepteerd en we spraken af om in de herfstvakantie het koopcontract, il compromesso, te komen tekenen.

Gelukkig hadden we onze keuze al gemaakt, want in oktober lagen de prachtige uitzichten die we van Le Marche kennen volledig in de mist.

Onze Giovanna had een aantal administratieve zaken zoals een codice fiscale en een bankrekening al geregeld. “Bij jullie kunnen ze geen espresso maken!”, lachte ze ons bij aankomst tegemoet. Zij had er net twee dagen Second Home beurs in Utrecht op zitten. ”Na twee keer te veel water heb ik maar gevraagd of ik het zelf mocht doen”. We zagen de verbijsterde barista al voor ons, die waarschijnlijk snel doorhad dat weigeren bij haar geen optie was.

Vroeg in de ochtend gaan we op weg naar de notaris in het nabijgelegen Fano. Als echte Hollanders waren we een kwartier te vroeg in deze interessante stad met veel Romeinse oudheid en een fontein met het beeld van Fortuna. Eerst maar even met caffè en brioche con crema om goed wakker te worden. Bij de laatste hap worden we gebeld door Giovanna. “Zijn jullie er al?” Nee, niets laat zij aan het toeval over.

In een mooi Palazzo worden we vriendelijk ontvangen door de notaris. Il consorzio zit samen met hun ‘Giovanna’, 6 man sterk, al klaar aan een opvallend brede tafel. Indrukwekkende rijen met wetboeken en regelgeving langs de wanden.

Aan de blikken van de aanwezigen te zien krijgen we de indruk dat er misschien meer gaat gebeuren dan een saaie voorlezing van de koopakte en paraafje zetten per pagina.

De notaris brandt los en er ontstaat een discussie tussen Giovanna en Enzo, één van de vriendelijke oude heren van het consortia. Met ons A2 Italiaans proberen we te volgen waar de discussie, die steeds wat heftiger wordt, over gaat.

We begrijpen dat het gaat over de aanleg van water, gas en electra in het vrij nieuwe complex. Dat is allemaal al geregeld, maar wij hebben daar naar hun mening niet aan meebetaald. Op het hoogtepunt van de discussie komt Giovanna van haar stoel, leunt zo ver mogelijk over de brede tafel naar Enzo, wijst met twee vingers naar haar ogen en roept: “Guardarmi negli occhi, kijk in mijn ogen en wees eerlijk, wat hebben wij hierover afgesproken?” Enzo leunt geamuseerd achterover en bromt iets onverstaanbaars tegen zijn mensen.

De notaris maakt ook niet echt aanstalten om dit pleit te gaan beslechten. Inmiddels hebben we door dat het in verhouding niet om echt veel geld gaat, dus ik besluit mij ermee te bemoeien. “Als het nodig is, regel het dan maar”, geef ik Giovanna door. Half over de tafel gebogen kijkt zij mij glimlachend aan en ook Enzo en het consortia begroet onze goed bedoelde ingreep met een glimlach. Het lijkt een soort time-out in goed gevecht. “Laat ons nog maar even”, zegt Enzo. “Ja, we zijn er bijna uit”, vult Giovanna aan.

Het spel heeft intussen veel van een goed theaterstuk met de notaris en ons als publiek. Het gaat nog wat heen en weer. Uiteindelijk laten de heren Giovanna de eer. Snel wordt de akte afgehandeld met nu alsnog wel wat handtekeningen.

“Daar gaan we dan eerst maar eens iets op drinken”, stelt Enzo voor. En zo gaan de hoofdrolspelers die elkaar 10 minuten daarvoor nog over de tafel leken te willen trekken gezellig babbelend naar de dichtstbijzijnde bar. Daar is één tekentje van Enzo naar de barman al genoeg is om de prosecco te laten vloeien.

Enzo is echt geïnteresseerd in onze beslissing om in Le Marche iets te kopen. Hij stelt het op prijs dat we gezellig tussen de Italianen in komen wonen in een appartement en hij kan zich voorstellen dat we nog veel nodig hebben voordat we comfortabel kunnen wonen. “Ik heb nog wel een neef die…”, begint hij zijn zin, waarmee hij zijn hulp aanbiedt.

Heel even flitst het typisch Nederlandse vooroordeel door ons hoofd: “Ja dat zal wel met die neef en dan zeker de hoofdprijs betalen?” We kunnen ons dit bij hem echter geen moment voorstellen en we maken dus graag een afspraak met hem.

Na deze brindisi neemt het gezelschap afscheid, waarbij iedereen uitgebreid zoent en omhelst alsof we elkaar al jaren kenden. Scheiden van ‘zaak’, waarover je theatraal kunt onderhandelen en de ‘persoon’ die je hierbij altijd blijft respecteren alsof het je familie is. We zijn blij dat we afgegaan zijn op onze positieve ervaringen met de mensen in Le Marche!